Są tacy ludzie jacy nie doceniają tego co po prostu mają. Ale są i ludzie jacy ileżby oddali aby żyć normalnie jak i żyć pełnią życia. Jedni tego życia nie chcą i idą w destrukcję a drudzy walczą do upadłego o każdy oddech, o normalność czy po prostu o to aby przeżyć i zachować podstawowe funkcje sprawności. Jako osoba po 4 "próbach" jakie to były z powodów jakie dziś wydawać mogą się błahe powiem jedno-żałuję, że nie pomyślałam wcześniej i dziś nie tyle co nie straciłabym pełnej sprawności ale i nie miałabym żołądka jak po wypiciu przysłowiowego kreta...
Tak zniszczony mam żołądek jak i życie także ale dzis doceniam to co mam. Chyba do dziś nie zauważałabym pięknych chwil czy cieszyć się drobnostkami gdyby nie moje 4 "próby" jakie nauczyły mnie,że kolejnej szansy może już nie być... Jestem jak człowiek po wypadku z tym,że na własne życzenie. Jak czytam takie artykuły jak ten poniżej to widzę heroiczną walkę o normalność i powrót do sprawności po wypadku:
Człowiek ten może mówić o szczęściu, że przeżył a są ludzie tacy jak on jacy i o życie walczą i się nie poddają ale ta walka jest nierówna. WSzystko zależy od szczęście jak i stopnia doznanych obrażeń. Naprawdę pełen podziw dla ludzi jacy walczą o każdą chwilę normalności bo nie każdy ma to szczęśćie aby przeżyć... Nie jest to dobre aby użalać się nad sobą. Zbliża się u mnie 9-ty kwietnia a co za tym idzie moja depresja się pogłębi.
Był kiedyś taki program w TV jak "Impact-stories of survive" jaki był na polski tłumaczony jako program "Przeżyć cios". I ja przezyłam swoje 4 "próby" jak i dziś walczę o to aby ludzie nie dokonywali prób czy zawsze szukali innych rozwiązań niż te autodestrukcyjne. Ja kiedyś nie widziałam innej możliwości no i oczywiście robiłam co robiłam ale prawda jest taka,że co by to było za życie gdybyśmy o nic nie walczyli czy mielibyśmy wszytko podane na tacy od urodzenia aż do śmierci. Wtedy nie zylibysmy w pełni bo kto ma wszystko ten tak naprawdę nie ma nic...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz