124

 Nie pisałam długo ale to przez rocznicę mego zatrzymania z 9.04.2015 jak i po prostu wczoraj to pan Jarosław stracił przed 16toma laty brata bliźniaka jak i pozostali ludzie swoich bliskich. Stąd też nie było mnie ale już jestem i jestem po depresji już. Teraz już żyję moimi imieninami jakie to będą 4 maja a co za tym idzie będę świętowała i jestem z tego powodu szczęśliwa. Urodzin aby nie świętuję a te nie ważne kiedy są bo urodziny to po japońsku "otanjobi" a ja nie czczę dnia wyjścia z pi_dy i tyle w temacie.

Postanowiłam około 20 kwietnia w tym roku a wypada to w poniedziałek wrócić do Prokopa i zacząć z nim się znowu przyjaźnić. Co do studiów to planuję iść na Ignatianum w Krakowie no i chcę je ukończyć bo nie po to tyle razy zaczynam aby mnie potem skreślano z listy studiów. W tym roku mijać będzie równe 10 lat odkąd to mnie wyrzucono z Leshna jak jakiegoś płoda bez własnego zdania. Nie chciano mnie w Leshnie, nie chciano w Brzegu czy w Kalishu ale na szczęście tylko durne osoby borderline jakich nie cierpię się boją odrzucania i źle nanie reagują. Mnie moje wydalenie tylko wzmocniło i umocniło w przekonaniu,że powinnam walczyć o swoje racje.

W życiu trzeba mieć na głowie kask aby móc odpowiednio o siebie zadbać jeśli się upada. Ja nie raz upadłam ale się podnoszę jak i nie poddaję się każdego dnia. Gdybym miała tu pisać jeszcze tydzień temu moje wpisy byłyby pełne depresji jak i bólu a taki kask na głowie przydaje się gdy np ktoś by nawet się ośmielił aby walić nas po głowie. A są takie osoby jakie i chętnie nas by w doopę kopnęły czy nam dały do zrozumienia, że dla nich jesteśmy ostatnim goofnem.

Lata mijają a ja ciągle stoję w miejscu i choć na głowie coraz więcej siwych włosów czy zmarszczki też się mi ukazują na twarzy nie oznacza to,że człowiek jest na coś za stary. Starość to stan umysłu i odczucie a nie metryka a metryce można zrobić na przekór jak ta lampa nocą co świeci na przekór sztomrom o jakiej śpiewał Gesek w swym "Szalonym życiu".